Φίλες και φίλοι


Το μπλογκ αυτό είναι προσωπικό ημερολόγιο.
Δεν καταγράφω πότε έφαγα πότε ξύπνησα κλπ, αλλά τις σκέψεις και τους προβληματισμούς μου κατά την περίοδο που χτίζω ένα ιστιοπλοϊκό σκάφος, για οικουμενική χρήση, δηλαδή είναι προσβάσιμο σε όλους, άσχετα φυσικής ικανότητας.

Έτσι, οι άνθρωποι με κινητικές αναπηρίες θα μπορούν ισότιμα και με ασφάλεια να ταξιδεύουν με ιστιοπλοϊκό σκάφος, να συμμετέχουν σε αγώνες ιστιοπλοΐας, να κάνουν διακοπές, να κολυμπάνε σε όμορφες παραλίες και ερημικούς κόλπους, να επισκέπτονται τα νησιά και να απολαμβάνουν τις ομορφιές της θάλασσας.

Στην ιδέα αυτή είχα συνεταίρους που ήδη κουράστηκαν και την "έκαναν" με ελαφρά πηδηματάκια, αλλά και άλλους που ακόμα με στηρίζουν. Η στήριξη είναι και οικονομικής φύσης, εργασία, αλλά και ανοχή στον χρόνο που αφιερώνω σε αυτόν τον σκοπό.

Περισσότερο απ όλους θέλω να ευχαριστήσω την οικογένεια μου, που με ανέχεται και συμμετέχει στα όνειρα μου.

Υπάρχουν πολλά προσωπικά στοιχεία, τα οποία δεν έχουν άμεση σχέση με τον πιο πάνω σκοπό, αλλά συμπληρώνουν τις σκέψεις και τις δραστηριότητες μου σε σχέση με την ιστιοπλοΐα και την θάλασσα, καθώς και με τον κλάδο του θαλάσσιου τουρισμού γενικότερα.

Κάποτε, ένας Ταϋλανδός που γνώρισα στην Παραολυμπιάδα του 2004, μου είπε πως θα περάσω φάσεις μεγάλης απογοήτευσης, θα κουραστώ, θα απελπιστώ, αλλά να μην σταματήσω τον αγώνα που ξεκίνησα... Είχε δίκιο. Ελπίζω να μην φτάσω στο σημείο τα πιο πάνω συναισθήματα που ήδη έχω νοιώσει, να με σταματήσουν.

Friday, July 20, 2007

Ξέρω, είμαι εκτός θέματος...

...είμαι όμως εντός έδρας!!!

Εξακολουθώ να είμαι πολύ στενοχωρημένος. Θα μου πάρει καιρό να μην το σκέφτομαι, θα συνεχίσει να με τρώει όμως το θέμα!

Είναι προσωπικό το θέμα, άρα δεν έχουν σημασία οι λεπτομέρειες, αυτό όμως που έχει σημασία είναι ότι όταν το ίδιο σου το παιδί δεν σε εμπιστεύεται, θεωρώ ότι το λάθος είναι του γονιού και όχι του παιδιού.

Βέβαια όταν μεσολαβεί ένα διαζύγιο, όσα και να έχεις προσφέρει, πάντα μένει ένα έλλειμα εξ αιτίας της απουσίας σου από τα καθημερινά προβλήματα, προστίθεται και η όποια κατασυκοφάντηση από το πρώην έτερο ήμισυ.

Δεν μπορώ να ησυχάσω, θεωρώ ότι έχω υποστεί ήττα, αλλά πέραν του προσωπικού μου πόνου, με στεναχωρεί τελικά ότι το παιδί μου δεν εμπιστεύεται τον πατέρα του. Δεν είναι καλό να προχωράει στην ζωή του με τέτοιο κενό μέσα του. Δεν ξέρω τι να κάνω...

1 comment:

AmanAM said...

Ρώτησα έναν πιτσιρικά, και μου είπε:

Ξέρεις γιατί είμαστε σκληροί με τους γονείς μας? Γιατί ξέρουμε ότι ότι και να γίνει, αυτοί θα είναι καλοί μαζί μας, θα συνεχίσουν να μας αγαπάνε ότι και να γίνει!!!

Μεγάλη κουβέντα, από εκεί που δεν την περιμένεις, όχι λόγω ηλικίας, αλλά γιατί ο συγκεκριμμένος δεν μου είχε δώσει τέτοια δείγματα