ιστιοπλοΐα για όλους

Η ιστιοπλοΐα, η αναψυχή και το παιχνίδι στην θάλασσα, βελτιώνουν την υγεία - τόσο την ψυχική όσο και την σωματική.
Διδάσκουν σημαντικά μαθήματα ζωής για το σεβασμό και τη συνεργασία. Προωθούν την ισότητα για όλους και γεφυρώνουν τις διαφορές μεταξύ των ανθρώπων.

Μέχρι τώρα οι δραστηριότητες με ιστιοπλοϊκά σκάφη απευθύνονται κυρίως στους ανθρώπους από 25-45 ετών, χωρίς μικρά παιδιά, χωρίς προβλήματα στην όραση ή την ακοή, στους σωματικά ικανούς.

Τα εμποδιζόμενα άτομα βάσει του ΥΠΕΧΩΔΕ είναι 42.5% του ελληνικού πληθυσμού:
10% ΑμεΑ.
Άτομα με κάθε είδους Αναπηρία.
14% Ηλικιωμένοι 60-74 ετών
6% Υπερήλικες άνω των 75 ετών
11% Νήπια 0-4 ετών και οι συνοδοί των
1,5% Έγκυες γυναίκες

Σας προσκαλούμε όλους να γνωρίσετε τον κόσμο της ιστιοπλοΐας και της θάλασσας.

η αναπηρία είναι και δεν είναι προσωπική υπόθεση...

Πριν από καιρό, ήμουνα σε μια εκδήλωση, όπου ένας ποδηλάτης με αναπηρία, στην Κρήτη, παρουσίαζε ένα τουριστικό πρόγραμμα ξενάγησης ανθρώπων με αναπηρίες...

Ενώ ο ομιλητής παρουσίαζε τις εκδρομές- ξεναγήσεις- ποδηλατικές εξορμήσεις, ένας παραπληγικός έβγαζε λογύδριο ότι αυτός ο ανάπηρος ποδηλάτης κάνει κακό στο αναπηρικό κίνημα, γιατί παρουσιάζει την εικόνα ότι είναι θέμα προσωπικού αγώνα των αναπήρων το να κάνουν κάποιες δραστηριότητες, και βρίσκουν άλλοθι σε τέτοιους ανθρώπους όσοι λένε ότι η αναπηρία είναι προσωπική υπόθεση του αναπήρου.

Φυσικά και δεν είναι προσωπική υπόθεση, η πολιτεία οφείλει να μεριμνά ώστε οι πόλεις, οι δομές, οι υπηρεσίες, η εκπαίδευση, κλπ να είναι προσβάσιμες σε όλους τους πολίτες, χωρίς να αποκλείονται κάποιοι επειδή έχουν κάποια σωματική ανικανότητα.

Από κει και πέρα όμως, αφού τα πιο πάνω έχουν λυθεί, ο τρόπος που διαχειρίζεται ο καθένας την όποια ανικανότητα του, είναι σίγουρα προσωπική υπόθεση. Άλλος την χρησιμοποιεί σαν άλλοθι για να μην κάνει τίποτα, και άλλος σαν εφαλτήριο για δημιουργία και πρόοδο στην ζωή του.

Εκμετάλλευση αναπήρων

Έχω ακούσει σχόλια ότι δεν είμαι τίποτα άλλο, παρά κάποιος που προσπαθεί να βγάλει κέρδος από αναπήρους... Δεν διαφωνώ με αυτό, απλώς δεν καταλαβαίνω γιατί μου το λένε σαν κάτι κακό!!!
Κατ αρχάς, δεν έχει ποτέ επικρατήσει στην Ελλάδα ο κομμουνισμός. Ελεύθερη αγορά έχουμε, οι νόμοι προσφοράς και ζήτησης καθορίζουν τις τιμές για τα αγαθά και τις υπηρεσίες. Φυσικά κινητήριος μοχλός για κάθε δραστηριότητα, κάθε επένδυση κλπ είναι το κέρδος. Το κέρδος δεν είναι έγκλημα, δεν είναι κλοπή.

Αλλά να βγάλεις κέρδος από ανάπηρους? Αυτό κι αν φαίνεται σαν αίσχος!!!

Κατ’ αρχάς, σκέφτομαι ποιος δεν βγάζει κέρδος από τους ανάπηρους:
Σπάω το κεφάλι μου, αλλά δεν βρίσκω.
Όποιος μπορεί, ας μου επισημάνει κάποιον.

Αντιθέτως, μου είναι πολύ εύκολο να βρω ποιοι βγάζουν κέρδος από αυτούς:
Όλοι όσοι ξέρω!!!

• Οι επιχειρηματίες που πουλάνε αναπηρικά είδη καθώς και όσοι εργάζονται στην τοποθέτηση-εγκατάσταση τέτοιων ειδών, στην συντήρηση τους κλπ, και μάλιστα υπερκοστολογώντας τα είδη που πουλάνε, διότι τα έξοδα αυτά (και στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό) τα καλύπτουν τις περισσότερες φορές το κράτος ή οι ασφαλιστικοί φορείς, και οι καταναλωτές-ανάπηροι δεν ιδρώνει το αυτί τους γιατί επιβαρύνεται όλο το κοινωνικό σύνολο με το φαγοπότι που γίνεται στην πλάτη τους, παρά μόνο όταν καλούνται να πληρώσουν μόνοι τους το κόστος αυτό.
• Οι γιατροί, οι νοσοκόμοι, τα κέντρα αποκατάστασης, οι φυσιοθεραπευτές, κλπ επαγγέλματα που αμείβονται (πλουσιοπάροχα σε κάποιες περιπτώσεις) για τις υπηρεσίες που προσφέρουν.
• Διάφορες μη κερδοσκοπικές μη κυβερνητικές οργανώσεις καθώς και διάφοροι φιλάνθρωποι οι οποίοι είτε ροκανίζουν κρατικά ή άλλα κονδύλια, ενώ παίρνουν παχυλές αποζημιώσεις και λοιπά δώρα για την συμμετοχή τους σε διοικητικά συμβούλια ή για τις παραστάσεις τους κλπ, είτε κερδίζουν αναγνωρισημότητα και προφίλ κοινωνικά ευαίσθητου ατόμου, το οποίο έχει από μόνο του εμπορική αξία.
• Πολιτικοί που κερδίζουν ψήφους από την παρουσία τους και τις κενές υποσχέσεις τους.
• Δημόσια έργα για προσβάσιμες υποδομές, όπου αντλούνται τρομερά κονδύλια ενώ τα έργα είναι χωρίς κάποια αξία διότι για παράδειγμα φτιάχνουν ράμπες σε πεζοδρόμια αλλά αμέσως μετά την ράμπα το ίδιο το πεζοδρόμιο είναι απροσπέλαστο λόγω σκαλιών, λόγω περιπτέρων, ταμπέλες, τραπεζοκαθίσματα κλπ.
• Αναπηροπατέρες συνδικαλιστές που θεωρώ περιττό να εξηγώ, όλοι α ξέρουμε.
• Σουβλατζήδες (!!!) που εκμεταλλεύονται την πείνα του περαστικού αναπήρου που θα αναγκαστεί να καταβάλλει το αντίτιμο για να αγοράσει ένα σουβλάκι και να διασκεδάσει την πείνα του...

Η απορία μου λοιπόν είναι ποιος και γιατί να ξοδέψει χρόνο και χρήματα, να δημιουργήσει από το μηδέν σκάφη που να είναι προσβάσιμα σε ανθρώπους με ανικανότητες, ώστε και οι άνθρωποι αυτοί να έχουν πρόσβαση σε δραστηριότητες που απολαμβάνουν οι σωματικά ικανοί, χωρίς αυτός ο άνθρωπος να πρέπει να κερδίσει τουλάχιστον όσα θα κέρδιζε εάν πρόσφερε παρόμοιες υπηρεσίες στους σωματικά ικανούς?

Γιατί με μέμφονται ότι ο σκοπός μου είναι το κέρδος?
Ποιανού δεν είναι αυτός ο σκοπός του?
Επενδύει και εργάζεται κανένας σκληρά, για την ψυχή της μάνας του?

η κουζίνα και η καρίνα

Δεξιά είναι μια φωτογραφία του χώρου που θα γίνει η κουζίνα του σκάφους. Ο τύπος που χαζεύει, είναι ο κατασκευαστής!!!
Από τσιγαράκι, καλά πάμε...

Υποτίθεται ότι η καρίνα θα ήταν έτοιμη... Ο Ιταλός μου λέει ότι δεν βρίσκει το χυτήριο πρώτη ύλη για να την φτιάξει!!!

Τα νέα για το καινούργιο σκάφος

Τα νέα για το καινούργιο σκάφος, δεν είναι ευχάριστα.
Το hull και το deck είναι έτοιμα εδώ κι ένα χρόνο.

Η αρχική συμφωνία ήταν για ένα κόστος τάξης μεγέθους 190,000.00 ευρώ, που υπολόγιζα με τα λίγα με τα πολλά, έτοιμο στην Ελλάδα, με όλο τον επιπλέον εξοπλισμό, όργανα, μεταφορά, εκτελωνισμός και έγγραφα, ασφάλεια κλπ να φτάσει στα 220 με 230,000.00 το πολύ.

Το ναυπηγείο θεωρούσε ότι θα βασιστεί σε υπάρχον καλούπι, στο οποίο θα έκανε κάποιες τροποποιήσεις.

Εν τέλει, έφτιαξαν καινούργια καλούπια. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να υπάρξουν μεγάλες υπερβάσεις στο κόστος (υλικά, εργατικά κλπ), αλλά και στον χρόνο.

Εγώ μέχρι στιγμής έχω πληρώσει (στα χέρια τους) 160,000.00 ευρώ.
Τα χρήματα αυτά έχουν ξοδευτεί, ενώ το το σκάφος παραμένει hull και deck, φτιαγμένο βέβαια όλο στο χέρι, με εξαιρετική ποιότητα (καμμία σχέση με τα μαζικής παραγωγής σκάφη). Εαν το αξιολογήσουμε με βάση τι θα στοίχιζε απλώς ένα hull και deck, (με βάση τα μαζικής παραγωγής σκάφη) η αξία του δεν θα ξεπερνούσε τις 50 το πολύ 60,000.00 ευρώ.

Εκτός του hull και deck έχει γίνει και κάποια ξυλοδουλειά εσωτερικά, υπάρχει ο ανοξείδωτος μηχανισμός για την κάθοδο στον εσωτερικό χώρο (τύπου ασανσέρ), κάποια hutches, το ψυγείο, το roll bar, το πίσω μπαλκόνι και λίγα ακόμα μικροπράγματα.

Προσπαθώντας να εκτιμήσω την αξία του σκάφους (δεδομένης της ιδιαιτερότητας της κατασκευής, αλλά και των αντικειμενικών δυσκολιών) θα έλεγα ότι αυτό που μέχρι στιγμής υπάρχει, αξίζει 80 με 90,000.00 ευρώ.

Τα υπόλοιπα χρήματα (μέχρι τις 160,000.00 που έχω πληρώσει) έχουν χαθεί.
Εκτός αυτών, για έξοδα διαφήμισης, προβολής, ταξίδια, εκθέσεις κλπ, έχω ξοδέψει περί τις 30,000.00 ευρώ επιπλέον.

Στο σημείο που βρισκόμαστε, υποτίθεται ότι κατασκευάζονται τα τιμόνια, η καρίνα, και συνεχίζουν την ξυλοδουλειά μέσα.

Με πρόχειρους υπολογισμούς, το κόστος ολοκλήρωσης του σκάφους θα φτάσει ή και ξεπεράσει τις 100,000.00 ευρώ, δεδομένου ότι μόνο το άλμπουρο-ξάρτια κλπ κοστίζουν περίπου ένα εικοσιπεντάρι, η μηχανή κάνα δεκάρικο, πανιά-μπαλόνι κάνα τάληρο, όργανα κλπ κάνα εικοσάρι, και ούτω καθεξής.

Αυτό δεν ήταν στις αρχικές μου προθέσεις, να φτάσουμε σε συνολικό κόστος περί τις 300 χιλ. ευρώ!!! Το ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα όμως είναι αλλού:

Το σκάφος (στα σχέδια) επρόκειτο να φιλοξενεί μέχρι 7 επιβάτες, εκ των οποίων οι δυο να είναι χειριστές αναπηρικών αμαξιδίων...

Εν τέλει, το σκάφος θα μπορεί να φιλοξενεί το πολύ 5 επιβάτες!!!
(εκ των οποίων οι δυο να είναι χειριστές αναπηρικών αμαξιδίων)

Αυτό περιπλέκει ακόμα περισσότερο τα πράγματα, διότι με βάση το κόστος, η τιμή ναύλωσης του σκάφους ανεβαίνει δραματικά (κατά 50%) ενώ ταυτοχρόνως θα μοιράζεται σε λιγότερους επιβάτες...

Το κόστος που προκύπτει, θα είναι απαγορευτικό!!!
Μόνο εαν και εφ όσον βρεθεί χορηγός, που θα αναλάβει το (λειτουργικό) κόστος αυτό, θα μπορέσουμε να προσφέρουμε το σκάφος σε ανταγωνιστική τιμή που να προσελκύσει ανθρώπους με αναπηρίες.

Αλλιώς, μετά από τόσα έξοδα, τόση προσπάθεια, τόσο κόπο, θα καμαρώνουμε το σκάφος (οταν θα είναι έτοιμο) να κουνιέται στο λιμάνι, και κανένας δεν θα πλησιάζει!!!

Είμαι πάρα πολύ προβληματισμένος, έχω μπλέξει σε αδιέξοδο.
Τι μέλλει γεννέσθαι, ο Θεός και η ψυχή μου!

Υ.Γ.

Επειδή κάποιοι θα απορούν για τα χρήματα, αρχικά, κι ενώ ο προυπολογισμός για την κατασκευή του σκάφους δεν επρόκειτο να ξεπεράσει τις 200 χιλ ευρώ, ξεκινήσαμε οι 3 συνέταιροι που εξακολουθούμε να είμαστε και σήμερα μαζί κάτω από αυτόν τον σκοπό, καθώς και 2 ακόμα, που θα συμμετείχαν οικονομικά αγοράζοντας άνω του 50% των εταιρικών μεριδίων... Δυστυχώς, ο ένας (που βοηθούσε και πρακτικά) κουράστηκε από την αναμονή ενώ ο άλλος (που ήταν Εγγλέζος) είχε παράλογες απαιτήσεις για εξασφαλίσεις κερδών στο κεφάλαιο που θα τοποθετούσε, κι έτσι καταλήξαμε στην μη συνεργασία.

Όταν συνέβησαν αυτά, αναζητήσαμε άλλους χρηματοδότες, αλλά "ευτυχώς" δεν βρέθηκαν... "Ευτυχώς", γιατί τώρα θα έπρεπε να απολογούμαστε για τις καθυστερήσεις, λες και ευθυνόμαστε εμείς. Όμως, τα χρήματα που δεν βάλανε οι 2 "συνέταιροι" που αποχώρησαν έπρεπε κάπως να καλυφθούν.

Εαν το σκάφος ετοιμαζόταν εμπρόθεσμα, η μόνη λύση για εμάς, ήταν να πάρουμε δάνειο, προκειμένου να πληρώσουμε το κόστος του σκάφους, και να αποπληρωθεί το δάνειο από τα έσοδα που προέρχονται από τις ναυλώσεις.

Λόγω της διετούς καθυστέρησης, τα χρήματα βρέθηκαν (σιγά σιγά μέσα στα 3 προηγούμενα χρόνια) από τις ναυλώσεις άλλων σκαφών που νοικιάζουμε έτσι κι αλλιώς παράλληλα με αυτήν την δραστηριότητα...

Τώρα έχουμε ξαναβρεθεί στο σημείο της λήψης δανείου, λόγω της υπέρβασης κόστους κατασκευής...

Αυτό το οποίο τσούζει περισσότερο, είναι ότι όλα αυτά τα χρήματα που αντιπροσωπεύουν σκληρή δουλειά 3 ανθρώπων, δουλειά 7 ημέρες την εβδομάδα, 12 μήνες τον χρόνο, εαν είχαν επενδυθεί σε άλλο σκοπό, εαν είχαν επεδυθεί στην ναύλωση "νορμαλ" σκαφών, θα είχαμε βγάλει επιπλέον κέρδη, ενώ τώρα, τα κέδη των άλλων δραστηριοτήτων έχουν τοποθετηθεί στον σκοπό αυτό, και είμαστε μπροστά στο φάσμα να πάρουμε και δάνεια για να φτάσουμε στην απόκτηση του "ειδικού" σκάφους που Κύριος οίδεν εαν θα δουλέψει και με τι κόστος, με τι έσοδα κλπ.

Η πικρία μου, είναι πως ήδη, κι ενώ ούτε το σκάφος υπάρχει, ούτε κανένας φορέας, καμμία υπηρεσία, κανένα κράτος κλπ, δεν μας έχει βοηθήσει υλικά ή ηθικά, κάποιοι μας κατηγορούν ότι είμαστε κοινοί κερδοσκόποι που θέλουμε να εκμεταλλευτούμε φτωχούς ανθρώπους με αναπηρίες!!!

Επ αυτού, θα τοποθετηθώ σε επόμενο θέμα.

Σαν ζώα

Μας έχουν σαν τα ζώα, κι εμείς ...τα ζώα, ψηφίζουμε σαν ζώα, αυτά τα ζώα!!!

Αυτό είναι το μόνο που έχω, σαν σχόλιο για την Ελληνική "πραγματικότητα"

Ελλάς Ελλήνων Ζαχόπουλων...

Αισθάνομαι γελοίος να ξεφωνίζω για τα χάλια του θαλάσσιου τουρισμού, για τα κερδοσκοπικά παιχνίδια ορισμένων ναυταθλητικών ομίλων, για τα παιχνίδια εξουσίας και εκμετάλλευσης της Ολυμπιακής (κατά τα άλλα) μαρίνας του Δέλτα Φαλήρου, για την ξεπουλημένη σε ιδιώτες Ολυμπιακή μαρίνα Αγίου Κοσμά, κλπ.

Φωνάζω κατά των ληστρικών πρακτικών της ΔΟΥ ΠΛΟΙΩΝ, κατ εντολή και με τις ευλογίες της ηγεσίας του Υπουργείου Οικονομικών, ληστικές επιθέσεις κατά των μικρών που προσπαθούν να βγάλουν ένα μεροκάματο από τον θαλάσσιο τουρισμό, και με την ανοχή (προφανώς έναντι αμοιβής) της φοροδιαφυγής των μεγάλων...

Φωνάζω κατά του ΥΕΝ και των ανευθυνουπεύθυνων της Διεύθυνσης Λιμενικής Αστυνομίας, με τα τραγελαφικά λάθη τους αλλά και με τα τραγικά κενά της νομοθεσίας...

Χρόνια τώρα, φωνάζω, κι ελπίζω κάποιος να μου ζητήσει τον λόγο, να μου κάνει μήνυση γιατί τον θίγω, να αντιδράσει με οποιονδήποτε τρόπο...

Και τι έγινε?
Τίποτα!!!

Η Ζαχοπουλιάδα έχει αποδείξει ότι τελικά δεν είναι τυχαία όλη αυτή η αφασία, και πάλι όμως ο κόσμος κάθεται σπίτια του, παρακολουθώντας από κλειδαρότρυπες, κανένας δεν ξεσηκώνεται, κανένας δεν αγωνίζεται να αλλάξει κάτι, με κρυφή ελπίδα ίσως μια μέρα να τα καταφέρει και ο ίδιος να μπει στην κατηγορία των έξυπνων...

Τίποτα δεν προκειται ποτέ να αλλάξει, μετά από τόσα που έχουμε ανεχτεί, τίποτα δεν πρόκειται να μας συγκινήσει αρκετά. Έχουμε διαφθαρεί μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο, έχουμε πιάσει πάτο.

λιμανιάτικα-δωρεές στο Δέλτα Φαλήρου

Ορισμένοι όμιλοι που έχουν "καταλάβει" χώρο στο Δέλτα Φαλήρου, χρεώνουν στα μέλη τους λιμανιάτικα, ενώ δεν πληρώνουν τίποτα για τον χώρο που καταλαμβάνουν στην Ομοσπονδία ή στο κράτος, ούτε έχουν επισήμως δικαίωμα να εισπράττουν λιμενικά τέλη.

Επειδή δεν νομιμοποιούνται να έχουν τέτοια έσοδα, οι Όμιλοι δεν είναι εμπορικές επιχειρήσεις που εκμεταλλεύονται θέσεις ελλιμενισμού, έχουν βρει την πατέντα να κόβουν αποδείξεις (εφ όσον κόβουν αποδείξεις...) σαν δωρεές των μελών!!!

Έλεγχος κανένας, από κανέναν!!!

Τα μέλη που βολεύουν τα σκάφη τους, δεν μιλάνε, διότι είναι σε κατάσταση ομηρίας, εαν μιλήσουν θα χάσουν την θεσούλα τους. Ο νόμος της σιωπής.

Βέβαια τα λάθη τους είναι αναπόφευκτα...
Οι δωρεές είναι επαναλαμβανόμενες, και με σταθερά ποσά.
Στο τέλος δε του χρόνου, εκδίδουν βεβαίωση ότι είναι εξοφλημένα τα λιμανιάτικα, ενώ... δεν έχουν εισπράξει λιμανιάτικα αλλά δωρεές!!!

Τι κάνει μιαου μιαου στα κεραμύδια???

τι είναι ο άνθρωπος...

Την περασμένη Παρασκευή (11/1/08) κηδέψαμε την πρώην πεθερά μου.
Η γυναικούλα έφυγε πλήρης ημερών μεν, άδικα δε!!!

Δεν είχε κανένα πρόβλημα υγείας, πήγε στο νοσοκομείο με λίγη δύσπνοια από κρυολόγημα, και "έφυγε" σαν το σκυλί στ αλώνι, σιγά μην ασχολήθηκαν για μια κωλόγρια, εδώ δεν ασχολούνται με τους νέους... Εαν δεν είσαι κάποιος επώνυμος, εαν δεν έχεις να τα χώσεις σε κάποιο ιδιωτικό νοσοκομείο για να έχουν κάθε λόγο να σε σώσουν για να στα ξαναπάρουν μια μέρα, εαν δεν έχεις μπάρμπα στην Κορώνη, bye - πας!!!

Στην κηδεία συνάντησα παλιούς φίλους, παλιούς γνωστούς, συγγενείς από το σόι της πρώην γυναίκας μου που είχα να τους δω περί τα 15 χρόνια!!!
Όσους θυμάμαι από τότε που ήταν παιδιά, έγιναν άντρες και γυναίκες, οι φίλοι και οι γνωστοί ασπρίσανε, αγνώριστοι, ο χρόνος άφησε τα σημάδια του, στους άλλους είναι πιο ορατά, στον εαυτό μας δεν τα βλέπουμε γιατί οι αλλαγές γίνονται σιγά σιγά και τις συνηθίζουμε...

Γερνάμε, περνάει η ζωή μας και χάνεται, κάθε μέρα που περνάει, κάθε ώρα, φεύγει και δεν ξαναγυρίζει...

Ότι αξίζει στην ζωή, ότι μένει από εμάς μια μέρα, είναι η αγάπη που αισθάνονται κάποιοι άνθρωποι για εμάς, ζούμε μέσα από τα έργα μας που κάποιοι αναγνωρίζουν την υπογραφή μας σε αυτά, ζούμε μέσα στην αγάπη που δώσαμε και κάποιοι κράτησαν στην ψυχή τους, ζούμε στην μνήμη όσων μας αγάπησαν...

Μακάρι να έχουμε την τύχη της πρώην πεθεράς μου, να ζούνε και να είναι καλά όλα τα παιδιά και τα εγγόνια μας την ώρα που θα φύγουμε από αυτήν την ζωή, και με ήσυχη την συνείδηση για την ζωή που ζήσαμε. Καλό ταξίδι στο άγνωστο, κάποτε η ζωή τα έφερε έτσι που δεν είχαμε σχέσεις, δεν κρατάω καμμία κακία για όσα με έκαναν να θυμώσω μαζί σου, ελπίζω να με συγχώρεσες κι εσύ.

Θα σε θυμάμαι με αγάπη

Χριστούγεννα

γίναμε κώλος, ως συνήθως!!!
Μεγάλη ιστορία, το απόγευμα, μπροστά στα μάτια των παιδιών μου, ο πεθερός μου κλώτσησε μια γάτα και κυνηγούσε με το λάστιχο 2 άλλα γατιά, ο ένας μου γιός γούρλωσε τα μάτια του, και είπα στα παιδιά μου να κάτσουν ήσυχα μην πληρώσουν αυτά την νύφη...

Όταν ο πεθερός μου την έκανε, εξήγησα στα παιδιά μου ότι κανονικά έπρεπε να φωνάξω την αστυνομία και να ζητήσω να τον συλάβουν για κακοποίηση ζώων, ο νόμος για την κακοποίηση ζώων είναι αυστηρός (εαν κάποιος διαμαρτυρηθεί), τέτοιες συμπεριφορές αξίζουν κάμποσους μήνες φυλακής, διότι δεν επιτρέπεται κανένας να φέρεται έτσι στα ζωάκια, και ούτε εμείς πρεπει να ανεχόμαστε τέτοιες συμπεριφορές άλλων, αλλά τι να κάνουμε, 4 μέρες θα κατσουμε στο χωριό, είναι που είναι κώλος οι σχέσεις μας, μην γίνουν χειρότερα τα πράγματα, ας το βουλώσουμε, αλλά να μην διανοηθούν ποτέ ξανά να ανεχτούν τέτοιες συμπεριφορές κατά των ζώων...

Η πεθερά μου που άκουσε τι είπα, έγινε πυρ και μανία μαζί μου, γιατί είπα στα παιδιά ότι ο παππούς τους έπρεπε να πάει φυλακή!!!
Κώλος γίναμε πάλι...

Ο τρελός της ιστορίας σας στέλνει αγωνιστικους χαιρετισμούς!!!

-----------------

5 η ώρα, Δεκέμβρης μήνας, παραμονή Χριστουγέννων, κι εγώ παριστανω τον Βρυκόλακα, πονάει ο τένοντας του ποδιού μου αλλά δεν έχω την παγοκυψέλη μου να βάλω στο πόδι μου να συνέλθει ο πόνος, δεν ξέρω πως ανάβουν τα φώτα στο κωλόσπιτο, δεν βρίσκω τίποτα να πιω που έχει στεγνώσει ο στόμας μου, και το μόνο που μπορώ να κάνω, είναι να γράφω στο λαπτοπ, στο μπαλκόνι γιατί μέσα στο σπίτι δεν μπορώ να καπνίσω, μην χέσω, στο κεφενείο του χωριού που τα πίνει ο πεθερός μου δεν τον ενοχλεί η καπνίλα, αλλά στο σπίτι του φυσικά τον ενοχλεί, εαν πάθω καμμία πνευμονία να δούμε ποιός θα τρέχει να βγάλει το ψωμί μας...

Έχω τρομερά νεύρα, πάλι καλά που είναι σχετικά γλυκό το βράδυ εδώ πέρα, βρωμάω και έχω φαγούρα, αλλά το σπίτι έχει τόση πολύ υγρασία που έξω έχει πιο γλυκό καιρό απότι μέσα, ζεστό νερό ούτε για δείγμα γιατί κάνουν οικονομία οι χλιμίντζουρες, οι ξεφτυλισμένοι οι άνθρωποι...
Ελπίζω ότι φέτος είναι η τελευταία φορά που περνάω χρονιάρες μέρες εδώ πέρα, δεν φταίει το μέρος, το γυναικοχώρι θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε χωριό της Ελλάδας, ομορφο ή άσχημο όταν περνάς διακοπές ή και σαν περαστικός, το κοινό χαρακτηριστικό είναι ότι από εδώ κατάγεται η γυναίκα σου φαντάζομαι ότι κάπως έτσι ή και χειρότερα θα είναι αν είσαι γυναίκα και σε τρέχουν στο χωριό του άντρα σου...

Τόσο μ@λ@κες είναι, που όταν αυτοί κοιμούνται, οι δύσμοιρες οι γάτες κάνουν συνάθροιση στο "απαγορευμένο" μπαλκόνι, κόβουν βόλτες πάνω στο τραπέζι γλύφουν τις σχάρες που ψήναμε νωρίτερα τα ψάρια, αν μάθω ότι ψοφολογήσανε από τοξοπλάσμωση θα γελάω στις κηδείες τους, πάνω στο τραπέζι που ακουμπάνε το ψωμί τους οι γατούλες τώρα έχουν πάρτυ, ένας γάτος τώρα χαϊδεύεται στο λαπτοπ μου...

Τα δαχτυλα μου αρχίζουν και παγώνουν, δεν του φαίνεται αλλά έχει το κρύο του, απλώς δεν φυσάει και μοιάζει γλυκιά η νύχτα...

Ελεεινά υποκείμενα, ανθρωπάκια που θα περάσουν την υπόλοιπη τος ζωή νομίζοντας ότι ο κόκκορας τους αγαπάει παρόλο που θα τον φάνε, γιατί αυτός είναι ο προορισμός του, να φαγωθει, και παρόλο που το ξέρει, τους αγαπάει!!! Και πως το καταλαβαίνεις ότι σε αγαπάει ο κοκκορας? ρώτησα τον πεθερο μου... Να έρχεται κοντά μου παρόλο που θα τον φάω!!!

Τι να του πεις? Λέτε να μας αγαπάνε κι εμάς τα σκυλιά μας τόσο, όσο ο κόκκορας τον πεθερό μου?
Πέρασε σχεδόν μια ώρα, έχω αρχίσει να δυσκολεύομαι να δακτυλογραφήσω, θα με βρούνε κασάτο το πρωί...